Tworzenie prototypu to nie jest proste zlecenie typu:  „tu jest rysunek oraz moodboard, dobierzcie przędzę i wykonajcie wzór”. To proces, który wymaga szeregu decyzji technologicznych i materiałowych. 

Po stronie przygotowania produkcji pojawiają się dziesiątki pytań i decyzji.  I zdecydowanie lepiej podjąć je wcześniej — zanim projekt trafi na maszynę. Dlatego komunikacja projektant–producent ma na tym etapie istotne znaczenie.

Takich pytań jest znacznie więcej. Część z nich dotyczy drobnych detali, ale niedoprecyzowane mogą prowadzić do poważnych problemów na dalszym etapie. To są pytania, które technolog zadaje sobie podczas pracy nad prototypem. W wielu przypadkach pomaga doświadczenie. Czasem jednak trzeba zgadywać… albo dopytać projektanta. Nie chodzi o ciągłą komunikację „na gorącej linii”. Na takie konsultacje często po prostu nie ma czasu, a nadmiar bieżących ustaleń może prowadzić do pomyłek.

W naszej pracy stosujemy dwa rozwiązania: standaryzację oraz swatche.

Jeśli przed rozpoczęciem prototypowania mamy:

to znamy około 98% parametrów finalnego produktu. Pozostałe 2% można doprecyzować w trakcie krótkim mailem lub rozmową. I to zwykle wystarcza.

Z naszej perspektywy dobra komunikacja to:

Dobra komunikacja to nie dodatek do procesu.

To jeden z elementów jakości. Zarówno prototypu, jak i finalnego produktu.

Miękkość to często pierwsza rzecz, na którą zwracamy uwagę przy ocenie knitwearu. I to jest zupełnie naturalne, bo daje natychmiastowe wrażenie.

Ale sama miękkość dzianiny nie jest równoznaczna z jej jakością. Co więcej, nie jest nawet warunkiem koniecznym dobrej jakości. W niektórych krajach miękkość nie jest synonimem jakości. Przykładowo odbiorcy ze Skandynawii preferują sztywny, naturalny chwyt dzianiny. Określenie „sztywny, naturalny” nie jest tu przypadkowe, ponieważ przędze naturalne i dzianiny z nich wykonane są zazwyczaj dość sztywne.

Oczywiście to, czy przędza jest bardziej sztywna, czy miękka zależy od włókna, z którego została wykonana. Im włókno cieńsze i delikatniejsze, tym przędza i dzianina będą bardziej miękkie. Jednak dużą część końcowej miękkości uzyskuje się w procesie obróbki. Istnieją odpowiednie metody przędzenia oraz procesy uszlachetniania, które zwiększają miękkość materiału. Można więc postawić tezę, że duża część miękkości dzianiny nie wynika bezpośrednio z włókna, lecz z jego obróbki. To prowadzi do wniosku, że dobrej jakości włókno niekoniecznie musi być miękkie.

Przede wszystkim nie dopasowujemy jakości do budżetu. W produktach z niższej półki proponujemy tańsze surowce i prostsze rozwiązania technologiczne, natomiast jakość wykonania zawsze pozostaje na tym samym poziomie.

Tytułowa miękkość może być ważną częścią dobrego produktu knitwear.
Ale kiedy mówimy o jakości, warto spojrzeć szerzej — na wszystkie wymienione powyżej czynniki.

Często marki modowe zgłaszają się do nas ze swoim pomysłem, ale bez gotowego tech packa — z koncepcją, która nie jest jeszcze przełożona na konkretne rozwiązania. To zupełnie normalne.

Z naszego doświadczenia wynika, że jest to nawet lepsze rozwiązanie — o czym będzie w dalszej części wpisu. Mniej ważne jest to, czy masz już gotową koncepcję, a ważniejsze, czy da się ją przełożyć na konkretne rozwiązania technologiczne jeszcze przed etapem wykonania prototypu.

Jeśli pracujemy z projektantem przy kolejnym projekcie, część zagadnień mamy już ustalonych. Jeśli jednak jest to zupełnie nowy projekt, ustalamy:

Ponieważ dzięki tej pracy nie zgadujemy, jak będzie wyglądał prototyp — my już to wiemy. Wiemy, jak będzie zachowywała się dzianina w produkcji, jaka będzie jej ścisłość i rozciągliwość, jaki będzie chwyt. Mamy wyobrażenie kroju oraz zaproponowaną konstrukcję wyrobu.

To solidna podstawa do wykonania prototypu, który spełni oczekiwania projektanta. Dzięki temu proces jest uporządkowany:

Pozwala to znacząco zaoszczędzić czas na etapie próbek.

Jeśli mielibyśmy wskazać jedną rzecz — jest to swatch. A właściwie wiele swatchy. Mamy ich dziesiątki i z każdym sezonem ich liczba rośnie.

To właśnie dzięki nim możemy jasno komunikować się z projektantem. Nie musimy używać technicznych określeń. Wystarczy wskazać konkretną próbkę lub połączyć elementy z różnych próbek (np. splot z jednej, grubość z innej). Daje nam to precyzyjne wskazówki do wykonania prototypu, a projektantowi pewność, że pracujemy zgodnie z jego koncepcją.

Rozpoczynając pracę nad modelem, projektant nie musi mieć gotowego tech packa ani szczegółowych wytycznych. Paradoksalnie, ich brak na tym etapie często zwiększa szansę na lepsze dopracowanie projektu i wierniejsze odwzorowanie wizji autora.

Kluczowe jest natomiast, aby projektant był otwarty na dialog, potrafił podejmować decyzje i doprecyzowywać kierunki rozwoju projektu.

Reklamacje dotyczące dzianin bardzo często nie wynikają z błędów konstrukcyjnych ani z jakości przędzy.
Dlatego tak ważne jest stosowanie odpowiednich zasad pielęgnacji dzianin swetrowych, które pozwalają zachować ich kształt, strukturę i trwałość przez długi czas. Właściwa pielęgnacja dzianin ma bezpośredni wpływ nie tylko na komfort użytkowania, ale również na trwałość produktu i liczbę reklamacji.

Z perspektywy producenta dzianin i partnera w rozwoju knitwear widzimy wyraźnie, że wiele problemów – takich jak kurczenie, deformacja czy pilling – wynika z naturalnych właściwości włókien oraz sposobu użytkowania wyrobu.

Dlatego przygotowaliśmy praktyczne zestawienie zasad pielęgnacji dla najczęściej stosowanych przędz wykorzystywanych w produkcji swetrów i dzianin.

Jeśli zastanawiasz się jak prać sweter z alpaki, jak dbać o kaszmir lub czy merino można prać w pralce – poniższe wskazówki wyjaśniają najważniejsze zasady pielęgnacji.

Na zachowanie dzianiny w użytkowaniu wpływają przede wszystkim cztery czynniki:

– struktura włókna,
– konstrukcja ściegu,
– wykończenie przędzy,
– sposób prania i suszenia produktu.

Dlatego różne przędze wymagają innych zasad pielęgnacji – nawet jeśli na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie.

Jednym z częstych powodów uszkodzeń dzianin swetrowych są tzw. zaciągnięcia przędzy. Powstają one najczęściej w wyniku zahaczenia pojedynczej nitki o elementy takie jak biżuteria, zamki, rzepy czy ostre krawędzie.

Tego typu zaciągnięcia są mechanicznym uszkodzeniem dzianiny powstałym w trakcie użytkowania, a nie wadą konstrukcyjną ani problemem jakości przędzy. W takiej sytuacji na powierzchni materiału pojawia się pojedyncza pętelka lub wydłużona nitka.

Najważniejsza zasada: zaciągniętej przędzy nie wolno wyciągać ani ciągnąć.

Próba wyciągnięcia nitki powoduje przesuwanie się przędzy w strukturze ściegu i może doprowadzić do trwałej deformacji dzianiny. W wielu przypadkach oznacza to uszkodzenie całej konstrukcji materiału, którego nie da się już w pełni naprawić.

Dlatego w trakcie użytkowania dzianin warto unikać sytuacji, w których przędza może zostać zahaczona lub zaciągnięta.

Alpaka to włókno lekkie, miękkie i mniej sprężyste niż klasyczna wełna owcza. W stanie mokrym włókno traci część swojej stabilności wymiarowej, dlatego dzianiny z alpaki są bardziej podatne na rozciąganie podczas suszenia.

Bawełna jest stabilniejsza temperaturowo, ale w dzianinach bawełnianych mokry materiał staje się cięższy, co może powodować wydłużanie się wyrobu podczas suszenia w pionie.

Naturalna struktura łuskowa powoduje podatność na filcowanie przy połączeniu temperatury i tarcia. Proces filcowania zachodzi, gdy włókna pod wpływem ciepła i tarcia zaczynają się ze sobą zazębiać.

Cienkie i sprężyste włókno, szczególnie wrażliwe na połączenie temperatury, wilgoci i tarcia.

Delikatne, cienkie włókno o naturalnej skłonności do pillingu. Pilling w pierwszym okresie użytkowania jest zjawiskiem naturalnym i nie świadczy o wadzie produktu.

Włókno o długim, puszystym włosie. Długie włókno moherowe łatwo ulega splątaniu pod wpływem tarcia.

Zawartość elastanu lub włókien sprężystych zwiększa komfort użytkowania, ale włókna elastyczne są szczególnie wrażliwe na wysoką temperaturę, która może prowadzić do trwałej utraty sprężystości.

Włókno celulozowe, które na mokro traci część wytrzymałości. Mokre włókno wiskozowe jest bardziej podatne na deformację, dlatego dzianiną należy manipulować bardzo ostrożnie podczas prania.

Trwałość dzianiny nie zależy wyłącznie od jakości przędzy.

Równie istotne są konstrukcja ściegu, sposób wykończenia materiału oraz właściwa pielęgnacja w codziennym użytkowaniu. Z tego powodu przy projektowaniu kolekcji coraz większą rolę odgrywa nie tylko dobór włókna, ale również jasna komunikacja zasad konserwacji produktu.

W praktyce to właśnie połączenie technologii dzianiny, właściwości włókna oraz świadomego użytkowania decyduje o tym, jak długo wyrób zachowa swój pierwotny wygląd.

Dlatego w procesie knitwear development uwzględnia się nie tylko projekt i konstrukcję dzianiny, ale również sposób jej późniejszego użytkowania.

Jedno z najczęściej zadawanych pytań przez marki modowe i lifestylowe brzmi:
„Jeśli chcę stworzyć własny sweter, od czego w ogóle mam zacząć?”

Niektóre marki zgłaszają się do nas z pełną dokumentacją techniczną. Inne mają po prostu ulubiony sweter w swojej szafie albo zrzut ekranu zapisany w telefonie. W każdym z tych przypadków proces tworzenia dzianiny działa – etapy są po prostu dopasowywane do Twoich potrzeb i celów.

Prawda jest taka, że nie musisz być ekspertem od dziewiarstwa.
Jako doświadczony europejski producent dzianin, Piwi Femma wspiera marki premium i uznane brandy modowe w projektowaniu, opracowywaniu i produkcji swetrów oraz pełnych kolekcji dzianinowych.

Oto, jak wygląda ten proces we współpracy z profesjonalnym dostawcą dzianin.

Każdy projekt ma swój punkt wyjścia.
W zależności od tego, co już masz, możesz rozpocząć pracę na jeden z czterech sposobów:

Jeśli dysponujesz szczegółowym plikiem technicznym, proces przebiega bardzo sprawnie.
Technolodzy i programiści tłumaczą specyfikację na cyfrowe programy dziewiarskie, konstrukcję odzieży i tabele rozmiarowe – tak, by prototyp idealnie odpowiadał Twojej wizji i dokumentacji.

Czasem łatwiej jest pokazać niż opisać.
Wiele marek wysyła do swojego producenta dzianin sweter, który chcą odtworzyć lub zmodyfikować.
Producent analizuje jego konstrukcję, rodzaj przędzy i wykończenie, a następnie odtwarza go, wprowadzając Twoje modyfikacje i oznakowanie marki.

Nie masz próbki? Wystarczy zdjęcie lub rysunek, aby rozpocząć.
Programiści dziewiarscy przekładają wizualizacje na pliki dziewiarskie, a technolodzy dbają o to, by projekt działał jako funkcjonalny, dobrze leżący produkt.

Profesjonalni producenci dzianin często mają showroomy z bazowymi fasonami, które można dostosować, zmieniając przędzę, grubość (uiglenie) czy kolorystykę.
Dla wielu klientów to punkt wyjścia do inspiracji:
można połączyć przędzę z jednego modelu, dekolt z innego i fason z trzeciego.
W Piwi Femma te elementy łączymy w spójną, dopracowaną całość odzwierciedlającą tożsamość Twojej marki.

Zanim rozpocznie się próbkowanie, przygotowywany jest wspólny brief projektowy pomiędzy marką a producentem.
To rodzaj uporządkowanej rozmowy, która obejmuje m.in.:

To doprecyzowanie sprawia, że wszystkie działy – od programistów po technologów i dział wykończenia – działają według jednej, spójnej wizji produkcyjnej, zanim rozpoczną produkcję swetra.

Gdy brief jest gotowy, proces wygląda następująco:

Możesz zaprojektować praktycznie każdy rodzaj swetra:

Ale swetry to dopiero początek.
Wiele marek rozwija swoje linie dzianinowe o topy, polo, sukienki, spódnice, legginsy, kamizelki, czapki, szaliki, rękawiczki, kominiarki, a nawet swetry dla zwierząt.
Innymi słowy – możesz stworzyć pełną kolekcję dzianin z jednym europejskim partnerem produkcyjnym.

Produkcja dzianin dziecięcych to również istotna część działalności Piwi Femma.
Regularnie powstają tu swetry, sukienki, czapki i akcesoria dla niemowląt i dzieci – często z certyfikowanych przędz, takich jak wełna merino, bawełna czy mieszanki organiczne.
Każdy z tych projektów wymaga szczególnej dbałości o komfort, miękkość i bezpieczeństwo, co Piwi Femma traktuje jako priorytet.

Efektywne planowanie i wcześniejsze rezerwacje przędz pomagają zoptymalizować harmonogram i zapewnić terminowe dostawy.

Dla profesjonalnej produkcji dziewiarskiej standardowe MOQ w Piwi Femma to 200 sztuk na model, zazwyczaj podzielone na dwa warianty kolorystyczne lub warianty rozmiarowe.

Projektowanie swetra to nie tylko wybór dekoltu czy przędzy.
To proces zamiany pomysłu w realny produkt, który odzwierciedla Twoją markę i potrzeby Twojego klienta.

To połączenie kreatywności i precyzji technicznej.
W profesjonalnej produkcji dzianin doświadczenie i komunikacja definiują jakość.

W Piwi Femma przekładamy język designu Twojej marki na dopracowane dzianiny spełniające światowe standardy.

Twój pomysł. Nasze rzemiosło. Premium knitwear, made in Europe.

Jeśli zaczynasz nowy projekt dziewiarski, prędzej czy później usłyszysz: „Potrzebujesz prototypu.” Każdy projekt customowy zaczyna się w ten sam sposób: od prototypu dzianiny/swetra. Nie ma od tego drogi na skróty — jeśli chcesz uruchomić produkcję seryjną, najpierw potrzebujesz prototypu.

I najczęściej pojawiające się pytanie brzmi: „Jeśli płacę za prototyp, czy cena obejmuje poprawki?” Przyjrzyjmy się temu bliżej.

Prototyp to pierwsza, rzeczywista wersja projektu. To etap, w którym szkic, zdjęcie referencyjne lub tech pack zmieniają się w produkt, który można wziąć do ręki, założyć i przetestować. Nie chodzi o perfekcję. Chodzi o naukę:

Można o nim myśleć jak o „pierwszym szkicu” w formie dzianiny.

Płacąc za prototyp, pokrywasz pełen proces wykonania jednej sztuki odzieży. Zwykle obejmuje on:

W efekcie otrzymujesz kompletną sztukę, którą można obejrzeć, ocenić i przetestować. To nie jest „tylko jeden sweter”. To sweter, za którym stoi cały proces produkcyjny.

Cena prototypu dotyczy zazwyczaj jednej sztuki. Nie obejmuje wykonania drugiego prototypu po poprawkach.

Pierwszy prototyp służy do oceny: można go przymierzyć, sprawdzić i określić, co wymaga dopracowania. Niewielkie korekty — jak długość rękawa, szerokość korpusu czy proporcje — są zwykle przenoszone bezpośrednio do produkcji, zamiast przygotowywać kolejny prototyp. Dlaczego? Bo drugi prototyp wydłuża harmonogram o kolejne tygodnie.

Przed startem produkcji seryjnej można zamówić PPS (próbkę przedprodukcyjną). To etap kontrolny, który pozwala potwierdzić uzgodnione poprawki, a często pełni też rolę próbki fotograficznej — czyli dwa w jednym. Koszt PPS to zazwyczaj 2× cena jednostkowa w produkcji seryjnej.

Na etapie PPS nie można już wprowadzać nowych zmian projektowych. Można jedynie wskazać ewentualne rozbieżności względem zatwierdzonych specyfikacji.

Różne fabryki podchodzą do prototypów inaczej. Niektóre wliczają kilka rund w cenę, inne rozliczają każdą oddzielnie. Najczęściej pojawiają się pytania:

Doświadczeni kupcy zwykle wiedzą, jak to wygląda. Dla marek nowych w tym procesie może to być mylące — dlatego tak ważne jest, aby wyjaśnić to jasno już na początku.

Najczęściej jeden prototyp wystarcza. Poprawki są nanoszone w produkcji i potwierdzane później w PPS.

Ale czasami drugi prototyp jest uzasadniony:

Obie opcje są możliwe, ale drugi prototyp zawsze wydłuża harmonogram — zazwyczaj o 1–4 tygodnie.

Koszt prototypu zależy od rodzaju odzieży i stopnia skomplikowania. Odzwierciedla też zakres opracowania prototypu swetra.

Ostateczna cena zależy od rodzaju przędzy, liczby kolorów i struktury dzianiny. Po uzgodnieniu szczegółów projektu ustalana jest dokładna kwota.

W Piwi Femma koszty prototypu są częściowo lub w pełni zwracane, jeśli projekt przechodzi do produkcji seryjnej:

Większe elementy odzieży

Mniejsze elementy

Zwroty dotyczą wyłącznie tego prototypu, który staje się bazą dla produkcji seryjnej. Jeśli powstaje kilka prototypów, zwrot dotyczy tylko wersji wykorzystanej w produkcji.

FAQ

Q: Czy można rozpocząć produkcję bez prototypu?
A: Nie. Każdy proces private label knitwear production zaczyna się od prototypu.

Q: Jeśli potrzebne są poprawki, czy powstanie kolejny prototyp?
A: Zwykle nie. Poprawki wprowadza się w produkcji i potwierdza w PPS (próbce przedprodukcyjnej). Drugi prototyp traktowany jest jako nowy projekt.

Q: Czy każdy opłacony prototyp zostanie zwrócony?
A: Nie. Zwrot dotyczy tylko prototypu wykorzystanego w produkcji, a nie wcześniejszych wersji.

Q: Ile trwa przygotowanie prototypu?
A: Zazwyczaj około 4 tygodni.

Cena prototypu obejmuje program dziewiarski, przędzę, przygotowanie maszyn, montaż (dzianie, linkowanie, szycie), wykończenie, gotowy model i wysyłkę.

Nie obejmuje drugiego prototypu po poprawkach. Niewielkie zmiany są zwykle wprowadzane w produkcji i potwierdzane w PPS (próbce przedprodukcyjnej). Drugi prototyp jest możliwy, ale traktowany jako nowy projekt z własnym kosztem i harmonogramem.

Zwroty kosztów dotyczą wyłącznie prototypu, który wchodzi do produkcji.

Dlatego gdy pada pytanie: „Czy cena prototypu obejmuje poprawki?” — krótka odpowiedź brzmi: Nie. Obejmuje jeden program i jeden gotowy egzemplarz. Wszystko inne liczy się jako nowa runda.

Wielu klientów na początku współpracy pyta, jaka jest minimalna ilość zamówienia kolekcji swetrów i skąd wynika limit 200 sztuk. W tym wpisie odpowiadamy na te pytania — wyjaśniając kwestie kosztowe i organizacyjne, które decydują o poziomie MOQ w Piwi Femma SKA.

Każde zlecenie produkcyjne swetrów wiąże się z koniecznością jego przygotowania.
Przygotowanie produkcji obejmuje między innymi:

Te działania generują konkretne koszty, takie jak:

Można przyjąć, że uśredniony koszt przygotowania pierwowzoru wynosi:

Koszt ten ponoszony jest przy każdym przygotowaniu produkcji, niezależnie od jej wielkości.
Jest taki sam, jeśli zlecenie obejmuje 200 sztuk lub 1000 sztuk.

Kolejną kwestią pozostaje, kto ten koszt ponosi – klient czy producent.
Często jest on niewidoczny, ponieważ może być „ukryty” w cenie jednostkowej wyrobu. Producent może deklarować, że przygotowanie produkcji kosztuje „0”, jednak w rzeczywistości dolicza te koszty do całkowitej ceny produktu.

W Piwi Femma przyjęto zasadę pełnej przejrzystości kosztów. Koszt przygotowania produkcji jest ponoszony przez klienta, a następnie refundowany w zależności od wielkości złożonego zamówienia.

Swetry i inne duże produkty:

Akcesoria (czapki, szale, rękawice):

Mając tę wiedzę, można łatwo obliczyć wpływ kosztów przygotowania na cenę jednostkową. Jeśli koszt przygotowania produkcji wynosi 2500 PLN, to dla partii 200 sztuk koszt jednostkowy wyniesie 12,50 PLN/szt. W europejskich realiach to zaledwie kilka procent ceny wyrobu – poziom akceptowalny, który nie wpływa znacząco na cenę końcową produktu.

Natomiast ten sam koszt przy partii 50 sztuk to 50 PLN/szt., czyli 20–30% ceny produktu. Takiego kosztu nie da się „ukryć” w cenie – cena jednostkowa rośnie zbyt mocno, przez co produkt traci atrakcyjność rynkową.

Każda firma produkcyjna musi utrzymywać odpowiednie proporcje pomiędzy poszczególnymi działami.
Na przykład dział dziewiarni powinien wytwarzać taką ilość dzianiny, jaką dział szwalni jest w stanie uszyć w tym samym czasie. Jeśli dziewiarnia wyprodukuje zbyt dużo dzianiny – szwalnia nie zdąży jej przerobić. Jeśli zbyt mało – szwalnia będzie miała przestoje.

Podobnie funkcjonuje dział przygotowania produkcji (DPP).
Jego moce są „zrównoważone” z wielkością całego zakładu produkcyjnego.
Jeśli dział ten opracowuje określoną liczbę pierwowzorów, zakład produkcyjny oczekuje z tych projektów konkretnej skali produkcji.
Zbyt małe ilości powodują przestoje i spadek efektywności.

To właśnie druga przyczyna, dla której minimalne zamówienie (MOQ) w Piwi Femma zostało ustalone na poziomie 200 sztuk.

Firmy lub projektanci, którzy nie mogą pozwolić sobie na wyprodukowanie partii w ilości 200 sztuk, mogą poszukać zakładów oferujących mniejsze MOQ lub produkcję jednostkową.

Doświadczenie pokazuje, że przy 200 sztukach można utrzymać równowagę między kosztami, czasem i jakością wykonania.
To skala, przy której wszystkie etapy produkcji przebiegają płynnie i harmonijnie, a gotowy produkt zachowuje wysoką jakość dla klienta.

Nasz Klient to jedna z czołowych polskich marek odzieżowych, specjalizująca się w sprzedaży online. Dzięki połączeniu elegancji z elementami streetwearu, Marka zyskała dużą popularność wśród szerokiej grupy odbiorców. Oferuje wysokiej jakości ubrania, takie jak t-shirty, swetry, kurtki i akcesoria, których cechą charakterystyczną jest minimalistyczny, ale jednocześnie wyrazisty design. Produkty marki są cenione za wygodę i dbałość o detale, co sprawia, że klienci chętnie wracają po kolejne zakupy.

Mimo wysokiej pozycji rynkowej, nasz Klient nie miał dużego doświadczenia w projektowaniu dziewiarstwa, dlatego staliśmy przed trudnym zadaniem:

Komunikacja odbywała się głównie telefonicznie, online oraz za pomocą przesyłek kurierskich. Stawka była wysoka – jeśli źle odczytalibyśmy intencje Projektanta, to my ponosilibyśmy odpowiedzialność za niewłaściwie wykonany wzór. Wiązałoby się to z dodatkowymi kosztami, czasem na jego poprawienie i wątpliwościami do dalszej współpracy.

Po otrzymaniu szkiców swetrów rozpoczęliśmy od rozmowy telefonicznej z Projektantem. Dopytaliśmy o szczegóły dotyczące splotu, grubości dzianiny oraz wykończenia, ponieważ staraliśmy się jak najlepiej zrozumieć jego wizję.

Po wstępnej selekcji wybraliśmy kilka katalogów z surowcem, które mogłyby pasować do projektu. Katalogi zostały wysłane do Projektanta, aby mógł zapoznać się z dostępnymi materiałami.

Po zapoznaniu się Projektanta z katalogami umówiliśmy się na video rozmowę. Chcieliśmy pokazać Projektantowi nasze próbki z showroomu i zaprezentować różne rozwiązania techniczne oraz rodzaje splotów. Spotkanie przyniosło częściowy sukces – udało nam się zrozumieć ogólną koncepcję. Jednak pojawiły się problemy, które utrudniały dalszą współpracę:

Zastanawialiśmy się nad dwoma rozwiązaniami:

Wpadliśmy na pomysł, aby zamiast całego pierwowzoru, wykonać próbkę dzianiny o wymiarach 25 cm x 25 cm. Zamówiliśmy trzy kolory surowca wybrane przez Projektanta. Po otrzymaniu surowca, wykonaliśmy próbki i przekazaliśmy je do oceny Projektantowi. Dzięki temu, Projektant mógł w łatwy sposób ocenić materiał i dokonać wyboru preferowanego koloru, a także wprowadzić drobne poprawki do splotu. Po tych poprawkach, mogliśmy przystąpić do wykonania pierwowzoru, który okazał się zgodny z wizją Projektanta.

Od tego momentu zaczęliśmy oferować usługę Swatch Sample wszystkim klientom, którzy chcieliby zobaczyć próbkę dzianiny przed podjęciem ostatecznej decyzji o wykonaniu pierwowzoru.

Dzięki doświadczeniu z klientem, nauczyliśmy się, jak istotna jest dokładna komunikacja z projektantem. Zwłaszcza w kwestiach związanych z splotami, grubością dzianiny i kolorami. Zrozumieliśmy, że dobrze zaplanowany proces próbek, jak Swatch Sample, znacząco zmniejsza ryzyko błędów i pozwala precyzyjnie odwzorować wizję klienta, minimalizując koszty oraz czas potrzebny na poprawki. Dodatkowo, przekonaliśmy się, jak ważne jest ciągłe doskonalenie komunikacji w projektowaniu odzieży, ponieważ umożliwia skuteczną współpracę z projektantami, którzy często mają ograniczone doświadczenie w pracy z dzianinami.

Często zdarza się, że rozmowa ze specjalistą w danej dziedzinie wpędza nas w zakłopotanie. Fachowiec wyjaśnia, a my kiwamy głową, udając, że wszystko rozumiemy.

U mechanika samochodowego – „Wie Pan, musimy wymienić uszczelkę pod głowicą, a żeby to zrobić, musimy…” i tu następuje lawina technicznych określeń, które niewiele nam mówią.

U budowlańca – „Tę ściankę opłytujemy podwójnie i dołożymy wełnę mineralną. Woli Pan łączenia gipsowane czy…?”

U informatyka – lepiej nawet nie pytać!

Tak samo jest w dziewiarstwie. Fachowe określenia potrafią wprawić w zakłopotanie, dlatego poniżej w prosty sposób wyjaśniam kilka zagadnień dotyczących grubości dzianin. Wszystko po to, by rozmowa z nami była dla klienta komfortowa i zrozumiała.

Gdy zamawiasz sweter, bluzę lub T-shirt, producent mówi coś w stylu: „dzianina z trójki”, „numer uiglenia 7”, „dzianina 21 gg”. Brzmi tajemniczo? Już wyjaśniam!

Dzianiny wykonuje się na maszynach dziewiarskich, które mają igły. Ich grubość wpływa na to, jak wygląda gotowa dzianina – im grubsza igła, tym grubsza dzianina. Cienkie igły tworzą delikatniejszy, bardziej zwarty materiał, ponieważ są ułożone bliżej siebie. Grube igły mają między sobą większe odległości. 

Numer uiglenia określa, ile igieł mieści się na odcinku jednego cala (2,54 cm). Jeśli igły są grube, zmieści się ich mniej, a jeśli cienkie – więcej.

Na poniższych obrazach widać igły z maszyny z uigleniem 3 i z maszyny z uigleniem 7.

W skrócie: niski numer uiglenia = gruba dzianina, wysoki numer uiglenia = cienka dzianina.

Im grubsza dzianina, tym bardziej widoczne warkocze i inne strukturalne wzory.

Jeśli chcesz, by wzory strukturalne (np. warkocze) były dobrze widoczne, wybierz grubszą dzianinę.

Skontaktuj się z nami, a pomożemy dobrać najlepszy materiał do Twojego projektu. Napisz do nas!

Swetry bezszwowe to nowość na naszym rynku, choć technologia produkcji Wholegarment ma już ponad 20 lat. Aby zrozumieć jej historię i znaczenie, przyjrzymy się pokrótce jej początkowi.

W 1961 roku pan Masahiro Shima założył firmę, której celem była produkcja maszyn do wytwarzania rękawiczek dzianych. Firma Shima Seiki, pod jego przewodnictwem, w ciągu kilku dekad stała się światowym liderem w produkcji maszyn dziewiarskich. Jednak nie ograniczyła się tylko do produkcji maszyn do rękawiczek – firma rozwijała również technologie maszyn do produkcji swetrów. Wkrótce stała się potentatem na rynku maszyn dziewiarskich.

W 1995 roku Shima Seiki zaprezentowała na rynku swoją pierwszą maszynę, która potrafiła wytwarzać swetry bezszwowe – ponieważ była pierwsza to nazwano ją FIRST. Legenda głosi, że inspiracją do stworzenia tej technologii była żona pana Masahiro. Podobno poprosiła ona męża, aby wymyślił maszynę, która pozwoli jej w łatwy sposób zaprojektować sweter, a potem zlecić jego pełne wykonanie na maszynie Shima Seiki bez potrzeby szycia. Jak dziś wiemy, pan Masahiro spełnił życzenie swojej żony .

Obecnie firma Shima Seiki produkuje całą linię maszyn do wyrobów bezszwowych w technologii nazwanej Wholegarment.

Swetry były od zawsze produkowane z dzianin płaskich. Na początku wycinano elementy swetra (przód, tył, rękawy) z kawałka dzianiny, a potem je zszywano. Z czasem technologia pozwalała na produkowanie tych elementów bezpośrednio na maszynie, a więc na uzyskanie płaskich elementów o określonym kształcie, których nie trzeba było wycinać z kawałka wytworzonej dzianiny.  Ale zawsze trzeba było te elementy konfekcjonować, czyli połączyć.. 

W technologii Wholegarment, cały wyrób powstaje na maszynie dziewiarskiej. Podobnie jak skarpetka czy rękawiczka, po zaprogramowaniu maszyny otrzymujemy kompletny sweter, który nie wymaga zszywania. Oznacza to pominięcie całego etapu szycia, co znacząco skraca cały proces produkcji. W rezultacie zmniejszają się koszty produkcji oraz skraca się czas realizacji zamówienia, co z kolei wpływa na skrócenie terminów dostaw.

Produkcja w technologii Wholegarment minimalizuje praktycznie do zera straty surowca w procesie produkcji. Ma to szczególne znaczenie, kiedy używamy drogich przędz, a także jest to korzystne z punktu widzenia ekologii. W tradycyjnej technologii dziania płaskich elementów, przed ich zszywaniem, często należało dokroić niektóre elementy, co skutkowało stratami materiału. W nowoczesnej technologii nic nie trafia do kosza, ponieważ cały wyrób powstaje bezpośrednio na maszynie dziewiarskiej.

Cóż, jak to zwykle bywa – chodzi o pieniądze. Maszyny do produkcji bezszwowej są bardzo skomplikowane, a co za tym idzie, kosztowne. Maszyna ze słowem „Wholegarment” w nazwie jest zazwyczaj 4-5 razy droższa od klasycznej maszyny dziewiarskiej. Ponadto, jej stopień skomplikowania wymaga długotrwałego szkolenia zarówno operatorów, jak i programistów – technologów. Do obsługi tych maszyn trzeba wykształcić specjalistyczną kadrę.

Dodatkowo, maszyny do dzianin bezszwowych nie wyprą całkowicie klasycznych maszyn z prostego powodu – znajdą się projektanci oraz klienci, którzy będą preferowali, choćby w części kolekcji, wyroby zszywane. Szwy mogą pełnić również funkcję ozdobną, co wciąż jest cenione na rynku mody.

Zalety dla Klientów:

Trudności dla producentów:

W naszej firmie dokładnie przeanalizowaliśmy powyższe argumenty i zdecydowaliśmy się zainwestować w technologię bezszwową. Jesteśmy obecnie jedyną firmą w Polsce, która produkuje swetry w technologii Wholegarment. Zainteresowany? Skontaktuj się.