Nie każdy projekt knitwear zaczyna się od tech packa
Często marki modowe zgłaszają się do nas ze swoim pomysłem, ale bez gotowego tech packa — z koncepcją, która nie jest jeszcze przełożona na konkretne rozwiązania. To zupełnie normalne.
Z naszego doświadczenia wynika, że jest to nawet lepsze rozwiązanie — o czym będzie w dalszej części wpisu. Mniej ważne jest to, czy masz już gotową koncepcję, a ważniejsze, czy da się ją przełożyć na konkretne rozwiązania technologiczne jeszcze przed etapem wykonania prototypu.
Z czym przychodzą do nas klienci?
Najczęściej jest to zdjęcie, szkic, rysunek, moodboard, a czasem tylko pomysł w głowie projektanta. To w zupełności wystarczy na wstępnym etapie. Możemy wspólnie rozwijać koncepcję od pomysłu aż do gotowego prototypu.
Co zwykle trzeba omówić przed rozpoczęciem?
Jeśli pracujemy z projektantem przy kolejnym projekcie, część zagadnień mamy już ustalonych. Jeśli jednak jest to zupełnie nowy projekt, ustalamy:
- rodzaj produktu
- dla kogo — jaka grupa docelowa
- czy produkt ma być bardziej standardowy czy fashion
- czy ważniejszy jest efekt wizualny czy użytkowy
- oczekiwany poziom jakości — tutaj uspokajamy: poniżej pewnego poziomu nigdy nie schodzimy, ale wzrost jakości (zarówno surowca, jak i technologii) wiąże się ze wzrostem budżetu, dlatego poziom jakości musimy jasno określić
- budżet — jedno z kluczowych kryteriów, które definiuje dobór surowców i rozwiązań technologicznych
Jak pomagamy zamienić pomysł w konkretny tech pack
Jeśli omówimy powyższe zagadnienia, mamy solidną bazę do podejmowania konkretnych decyzji.
Zawsze zaczynamy od surowca. Jego dobór ma kluczowe znaczenie dla wszystkich wcześniej omówionych kwestii. Surowiec w dużej mierze definiuje także budżet. To fundament projektu. Wybieramy go, przeglądając katalogi przędz oraz — co najważniejsze — próbki dzianin, które wcześniej przygotowaliśmy. To one stanowią podstawę komunikacji z projektantem.
Następnie wybieramy grubość dzianiny. Aby uniknąć technicznych określeń (takich jak numer uiglenia, gauge, podziałka czy numer metryczny), ponownie opieramy się na próbkach. Dzięki nim wskazanie odpowiedniej grubości staje się bardzo proste.
Kolejnym krokiem jest dobór struktury, czyli splotu dzianiny. Również tutaj korzystamy z próbek. Nie jest możliwe posiadanie wszystkich wariantów, ale dostępna baza pozwala bardzo precyzyjnie określić oczekiwania projektanta.
Następnie określamy krój wyrobu oraz jego konstrukcję.
Końcowym etapem jest dobór wykończeń (plisy, kołnierze, rodzaje szwów, ewentualne dziurki na guziki) oraz dodatków.
Dlaczego dokonujemy tych ustaleń przed samplingiem?
Ponieważ dzięki tej pracy nie zgadujemy, jak będzie wyglądał prototyp — my już to wiemy. Wiemy, jak będzie zachowywała się dzianina w produkcji, jaka będzie jej ścisłość i rozciągliwość, jaki będzie chwyt. Mamy wyobrażenie kroju oraz zaproponowaną konstrukcję wyrobu.
To solidna podstawa do wykonania prototypu, który spełni oczekiwania projektanta. Dzięki temu proces jest uporządkowany:
koncepcja → dobór rozwiązań → prototypowanie
Pozwala to znacząco zaoszczędzić czas na etapie próbek.
Co jest najważniejsze na etapie rozwoju koncepcji?
Jeśli mielibyśmy wskazać jedną rzecz — jest to swatch. A właściwie wiele swatchy. Mamy ich dziesiątki i z każdym sezonem ich liczba rośnie.
To właśnie dzięki nim możemy jasno komunikować się z projektantem. Nie musimy używać technicznych określeń. Wystarczy wskazać konkretną próbkę lub połączyć elementy z różnych próbek (np. splot z jednej, grubość z innej). Daje nam to precyzyjne wskazówki do wykonania prototypu, a projektantowi pewność, że pracujemy zgodnie z jego koncepcją.
Podsumowanie
Rozpoczynając pracę nad modelem, projektant nie musi mieć gotowego tech packa ani szczegółowych wytycznych. Paradoksalnie, ich brak na tym etapie często zwiększa szansę na lepsze dopracowanie projektu i wierniejsze odwzorowanie wizji autora.
Kluczowe jest natomiast, aby projektant był otwarty na dialog, potrafił podejmować decyzje i doprecyzowywać kierunki rozwoju projektu.
