Reklamacje dotyczące dzianin bardzo często nie wynikają z błędów konstrukcyjnych ani z jakości przędzy.
Dlatego tak ważne jest stosowanie odpowiednich zasad pielęgnacji dzianin swetrowych, które pozwalają zachować ich kształt, strukturę i trwałość przez długi czas. Właściwa pielęgnacja dzianin ma bezpośredni wpływ nie tylko na komfort użytkowania, ale również na trwałość produktu i liczbę reklamacji.

Z perspektywy producenta dzianin i partnera w rozwoju knitwear widzimy wyraźnie, że wiele problemów – takich jak kurczenie, deformacja czy pilling – wynika z naturalnych właściwości włókien oraz sposobu użytkowania wyrobu.

Dlatego przygotowaliśmy praktyczne zestawienie zasad pielęgnacji dla najczęściej stosowanych przędz wykorzystywanych w produkcji swetrów i dzianin.

Jeśli zastanawiasz się jak prać sweter z alpaki, jak dbać o kaszmir lub czy merino można prać w pralce – poniższe wskazówki wyjaśniają najważniejsze zasady pielęgnacji.

Na zachowanie dzianiny w użytkowaniu wpływają przede wszystkim cztery czynniki:

– struktura włókna,
– konstrukcja ściegu,
– wykończenie przędzy,
– sposób prania i suszenia produktu.

Dlatego różne przędze wymagają innych zasad pielęgnacji – nawet jeśli na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie.

Jednym z częstych powodów uszkodzeń dzianin swetrowych są tzw. zaciągnięcia przędzy. Powstają one najczęściej w wyniku zahaczenia pojedynczej nitki o elementy takie jak biżuteria, zamki, rzepy czy ostre krawędzie.

Tego typu zaciągnięcia są mechanicznym uszkodzeniem dzianiny powstałym w trakcie użytkowania, a nie wadą konstrukcyjną ani problemem jakości przędzy. W takiej sytuacji na powierzchni materiału pojawia się pojedyncza pętelka lub wydłużona nitka.

Najważniejsza zasada: zaciągniętej przędzy nie wolno wyciągać ani ciągnąć.

Próba wyciągnięcia nitki powoduje przesuwanie się przędzy w strukturze ściegu i może doprowadzić do trwałej deformacji dzianiny. W wielu przypadkach oznacza to uszkodzenie całej konstrukcji materiału, którego nie da się już w pełni naprawić.

Dlatego w trakcie użytkowania dzianin warto unikać sytuacji, w których przędza może zostać zahaczona lub zaciągnięta.

Alpaka to włókno lekkie, miękkie i mniej sprężyste niż klasyczna wełna owcza. W stanie mokrym włókno traci część swojej stabilności wymiarowej, dlatego dzianiny z alpaki są bardziej podatne na rozciąganie podczas suszenia.

Bawełna jest stabilniejsza temperaturowo, ale w dzianinach bawełnianych mokry materiał staje się cięższy, co może powodować wydłużanie się wyrobu podczas suszenia w pionie.

Naturalna struktura łuskowa powoduje podatność na filcowanie przy połączeniu temperatury i tarcia. Proces filcowania zachodzi, gdy włókna pod wpływem ciepła i tarcia zaczynają się ze sobą zazębiać.

Cienkie i sprężyste włókno, szczególnie wrażliwe na połączenie temperatury, wilgoci i tarcia.

Delikatne, cienkie włókno o naturalnej skłonności do pillingu. Pilling w pierwszym okresie użytkowania jest zjawiskiem naturalnym i nie świadczy o wadzie produktu.

Włókno o długim, puszystym włosie. Długie włókno moherowe łatwo ulega splątaniu pod wpływem tarcia.

Zawartość elastanu lub włókien sprężystych zwiększa komfort użytkowania, ale włókna elastyczne są szczególnie wrażliwe na wysoką temperaturę, która może prowadzić do trwałej utraty sprężystości.

Włókno celulozowe, które na mokro traci część wytrzymałości. Mokre włókno wiskozowe jest bardziej podatne na deformację, dlatego dzianiną należy manipulować bardzo ostrożnie podczas prania.

Trwałość dzianiny nie zależy wyłącznie od jakości przędzy.

Równie istotne są konstrukcja ściegu, sposób wykończenia materiału oraz właściwa pielęgnacja w codziennym użytkowaniu. Z tego powodu przy projektowaniu kolekcji coraz większą rolę odgrywa nie tylko dobór włókna, ale również jasna komunikacja zasad konserwacji produktu.

W praktyce to właśnie połączenie technologii dzianiny, właściwości włókna oraz świadomego użytkowania decyduje o tym, jak długo wyrób zachowa swój pierwotny wygląd.

Dlatego w procesie knitwear development uwzględnia się nie tylko projekt i konstrukcję dzianiny, ale również sposób jej późniejszego użytkowania.